44.sone

eğer 'düşünce'den yoğrulmuş olsaydı şu hantal bedenim,

zalim uzaklıklar alıkoyamazdı beni yolumdan;
çünkü o zaman aramızda mesafe olsa da bizim,
sen nerdeysen oraya gelirdim, en uzak sınırlardan.
yeryüzünün senden en uzak köşesi neresiyse,
orası olabilir bir an ayaklarımın bastığı yer;
ama deniz kara dinlemez, aşar geçer 'düşünce',
bir yerde olması için, orayı düşünmesi yeter.
ah, düşünce olmadığım düşüncesi olduruyor beni,
bizi ayıran mesafeyi bir sıçrayışta aşardım oysa;
ama bunca toprak ve şu varken hamurumda, yazık ki,
zamanın keyfine uymak zorundayım yana yakıla.
bu hantal öğelerle varabildiğim yok hiçbir yere,
ikisinin de nişanı olan köyü gözyaşlarından öte.

William Shakespeare