ÖTEKİ YARIM

  
“ Şölen” kitabında, Eflatun’un savı şudur.
Eski, çok eski çağlarda, eski çok eski bir ırk vardı. Yiğit ve onurlu; çoktan soyu tükenmiş, özünden iz kalmamış. Üyelerin de her birinde, hem erkek ilke, hem de dişi ilke bir aradaydı, Promete de olduğu gibi. İşte bu erdişi ( hadım) ler, yine tıpkı, Promete’nin yaptığı gibi, göklere tırmanmaya kalkışarak, Tanrıların gazabına uğradılar. Ceza olarak her biri ikiye bölündü. O gün, bugün kişioğlu, yeniden tam bir kaynaşma sağlamak için, kendini bütünleyecek olan “ öteki yarının” peşindedir. O halde aşkın anlamı, apaçık ortada. İki başka varlıktan bir tek varlık oluşturmak için birleşmek ve birbiri içinde erimek!
 Atilla İlhan
“ Yanlış kadınlar, yanlış erkekler” kitabı.

Bir Cumartesi sabahında, ılık güneşin kollarına kendinizi bırakmış, tabir yerinde ise tam anlamı ile başka bir boyuta kaymak üzere iken bu cümlenin geçtiği kitabın, sayfasına geldiğinizi ve bu paragrafı okuduğunuzu hayal edin.

Ne hissedersiniz ?

Bir yıldırım tarafından çarpılmışcasına tüm duyularım adeta körleşti.
Gözlerimin önündeki karanlıkta, harfler ve kelimeler uçuşuyordu. Beni derinden etkileyen bu paragrafı okumayı bitirdiğimde, onu nitelendirmek için hangi uygun kelimeleri seçeceğime uzun bir süre karar veremedim. Tek bildiğm ve emin olduğum nefesimi kesmiş olmasıydı.

Yüzyıllar boyunca, nice tükenmiş hayatlarda, sayfalarca yazılmış kitaplarda, teknolojinin gelişmesi ile ekranlarımıza taşınmış olan tüm filmlerde hatta kendi hayat devinimlerimiz içerisinde, aşkın ne olduğuna dair bize empoze edilmiş olan ya da  bizim onun nasıl olmasını istediğimiz ile ilgili inançlarımız, soru işaretlerimiz tek bir paragraf ile cevaplanmış oldu.

O gün, bugün kişioğlu, yeniden tam bir kaynaşma sağlamak için, kendini bütünleyecek olan “ öteki yarının” peşindedir.

Aslında aşk, mahir kişinin, aşkı elleri ile, alın teri ile yoğurup hücrelerine katabilmesi, hayatı boyunca aşkı aramasından çok, “İki başka varlıktan bir tek varlık oluşturmak için birleşmek ve birbiri içinde erimek!” için gerekirse
kendinden bile vazgeçerek, “Biz” olabilmenin gücüne erişmesidir sanırım.