Dr.PO'nun Dükkanı

2011'in Ekim ayında, Ada hala yazdan kalma bir günü yaşıyordu.

Dr.Po, dükkanının kapılarını ilk kez açarken, karnında uçuşan kelebekler, yüzünde ameliyatla bile silinmesi zor türden bir gülümsemeye yol açıyordu.

Yalnız çıktığı bu yolculuğun, çooooooook uzun süre sürmesi için elinden geleni yapmaya oldukça kararlıydı. 

Müşterileri sayesinde para kazanacağını bilse de, kendi gibi olmaya, kendi gibi davranmaya devam edecekti. Para kazanmak uğruna kimseye karşı olduğundan farklı biri gibi davranmasına gerek yoktu. Para kazanmak işin kolay tarafıydı ne de olsa. Önemli olan, müşterileri ile yaşayacağı ilişkilerinde karşılıklı güvenin ve kalitenin dozunun her zaman zirvede olmasıydı.

Onlarla yaşayacağı ilişkileri sınırlaması gerektiğini biliyordu. Profesyonelliği kaybetmemek için bunu ilke edinmeliydi.

Müşterileri ile seyrek zamanlarda içilen bir fincan kahvenin süresine sığdıracaktı samimiyetleri. 

Ama öyle olmadı....

Haftada bir, belki iki diye içilmesi planlanan kahvenin sayısı, günde yediye-sekize hatta cumartesi günleri ona çıktı.

Müşteri kelimesi tedavülden kalktı, yerini "Aile" kelimesine bıraktı.

Onlar amip gibi çoğaldılar. 

Aile çekirdek aile olmaktan çıkıp, klana döndü. Üstelik atalar bir değilken.

İşte bu Dr.Po'nun dükkanının hikayesi.

Bu, onların bir çırpıda okunacak uzun soluklu hikayesi..

Bu kan bağı olmadan, menfaatsiz ( Dr.Po'nun tüm duygusal kazanımlarına rağmen ) kavgasız, dövüşsüz,

Anlayış ve sevgiyle yürütülen,

Çok sesli, bol kahkahalı hikayesi.

Bu, aile kelimesine, mucizevi şekilde yepyeni bir anlam yüklemeyi başarabilen, yürekleri büyük insanların hikayesi.  

Dr.PO