Umudu yüreğinize hapsedin

İnsan bir kere umutsuzluğa düşmeye görsün.

Zor iş.

Felç olur, rüzgarla savrulur gider.

Yüreği daralır da daralır.

Zaman yanından geçerken, hayat ona teğet geçer.

Sevdikleri ile sevmedikleri birbirine karışır. Sanki bütün alem onunla yarışır.

Mutsuzluklardan sıyrılıp, kaldığımız yerden devam etmeyi hep görev edinmişiz. Şartlandırılmış bilinçler. Kimimiz bunu gerçeklerle barış içinde yaşayarak başarır, kimimiz onları görmezden gelerek. Hayatlarımıza karşı duyduğumuz sorumluluk duygusu, yaşadığımız her umutsuzlukta bize bir kılıf seçmeyi bilmiş. Montaigne’nin 1580 yılında basılmış olan unutulmaz eseri Denemeler’de bu ruh hali, yazar tarafından bakın ne kadar güzel açıklanmış.

İçi arınmamışsa, neler bekler insan

Kendi kendisiyle ne savaşlar eder boşuna,

Tutkular içinde ne kemirici kaygılar,

Ne korkular içinde kıvranır insan!

Ne çöküntüler yapar bizde gurur, şehvet

Öfke, gevşeklik ve tembellik !”

Kendimizle boşuna yaptığımız her savaşta, sanırım yenilgiyi biraz daha ertelemek istiyoruz. Oysa yenilgiyi kabullenmektir bizi bir sonraki savaşa daha güçlü hazırlanmamızı sağlayan. O yenilgidir ki, düşüp tekrar ayağa kalkmayı bilenleri özgür kılar. Bilge kılar. Akıntıya karşı kürek çekenlerin ise sonunu hazırlar.

 

Kırılganlıklarımızdan sıyrılıp, hayatımızdaki yaşanmışlıkların üzerini mi örtmeliyiz? Yoksa onları sırt çantamıza alıp, onlarla beraber mi yürümeliyiz? Tercihimiz ne olursa olsun, o kırılganlıklar ki, bize umutsuzluk aşılar, onlar zaten hep oradalar. Onları görmezden geldiğimiz sürece güçlenip, baş kaldırırılar. Yüreğinizi avuçlarının arasına alıp, ruhunuzdaki düşleri silerler.

Vicdan, bizim sadece hayatımızdaki kişi ve olayları yargıladığımız bir mahkeme değildir. İnsan kendi hayatının davasını da o mahkemede tarafsızca görebilmelidir.

Ne demiş Montaigne?

Kendiniz sandığınızdan daha fazla zenginsiniz. Ama bizi ordan burdan alarak, dinleyerek yaşamaya zorlamışlar. Kendimizden çok başkasından faydalanmaya zorlamışlar bizi.